Goeiedag julle!
Deze week was het pas vanaf woensdag school. Maandag was het een brugdag en dinsdag was het public holiday (freedom day). Het waren dus maar twee daagjes les meer, aangezien we op vrijdag in the office werken. Dit was wel niet erg, want vrijdag vertrokken we op kamp! We zouden met kinderen tussen de 12 en de 16 jaar naar Red Shed in Karatara gaan, een soort scoutskamp. Dit was de info die we op voorhand kregen. We waren dus ontzettend nieuwsgierig naar de locatie, maar ook naar hoe het zou verlopen met deze bende pubers!
Wel, laat ik het in 1 woord omschrijven: FANTASTISCH! Ik heb me kostelijk geamuseerd. Ik was leidster van de oranje groep, 15 meisjes tussen de 12 en 16. Gelukkig waren ze allemaal goed gemotiveerd om aan alles deel te nemen (er waren vrijwilligers die andere problemen hadden hoor!). Aangezien de kampen enkel georganiseerd worden voor de Born in Africa kinderen en dit voor hen ook verplicht is, zitten er soms wel wat koppige karaktertjes tussen die constant zagen dat ze naar huis willen.
Het domein waar we verbleven was magnifiek. Het was een grote valei (waar dus ook geen bereik was voor je cellphone, nog eens sorry aan het thuisfront hiervoor). We sliepen in tenten op een grote wei tussen de paarden. Laat ons zeggen dat de nachtrust in uren op deze twee nachten samen een 5 uur zal geweest zijn. Aangezien het hier snachts ook goed afkoelt sliep ik dan ook met al mijn kleren aan en twee dikke pullen en ik denk dat ik nog bijna doodgevroren ben (ik was blijkbaar wel de enige met dit probleem). De paardjes vonden het ook heel leuk om tijdens je nachtrust naast je tent te komen grazen. Ooit al eens een paard horen kauwen, ik kan het je verzekeren, ze hebben echt geen tafelmanieren! Af en toe dan ook eens een plets naast je tentje, die diertjes moeten na da kauwen natuurlijk ook wel wat dingen kwijt he..
Maar voor de rest, was het echt super super super leuk!Elke ochtend werd er gestart met een forestrun en een duikje in de rivier. De kinderen konden in de kano, speelden op een hindernissenparcours, deden zoektochten in de bossen, … Voor hen zijn dit dingen die ze eerder nog nooit gedaan hebben. Je ziet ze met volle teugen genieten en dan geniet je zelf natuurlijk ook he!
Na het kamp was ik wel heel blij dat ik eens in een echt bed kon slapen en een douche kon nemen. Het was weer even geleden dat ik me nog zo vuil had gevoeld ;)
Intussen zijn we dus al toegekomen aan onze laatste week stage! Dinsdag hebben we samen met de kindjes muffins gemaakt. Dat vonden ze super. Ik merkte dat dit voor de meeste kinderen de eerste keer was. Ik had eigenlijk gedacht dat ze al meer in het koken zouden geweest zijn. Blijkbaar dus niet… Woensdag hadden we een dagje vrij om te recupereren van het kamp. Intussen hebben Beunette en Landie samen met de kinderen de muffins versierd met icing en kleurrijke hagelslag. Want vandaag was het feest! We kochten voor alle kinderen drank en hebben een streepje k3 gedraaid! De kinderen vonden het superleuk! Na heel wat dagen werken aan de muffins, konden ze dan nu ook opgegeten worden. Ik moet eerlijk zeggen, ze waren overheerlijk.
Ik had steeds het gevoel dat de kinderen niet beseften van waar we kwamen en wat we hier allemaal kwamen doen. Toen ik eergisteren vertelde dat het mijn laatste dagen waren en dat we donderdag een groot feest zouden houden voor mijn laatste dag, waren ze wel stil. Vandaag waren de kinderen heel aanhankelijk en heeeee lief voor ons. Ze wijkten geen meter van ons lichaam.
Morgen gaan we voor de laatste keer naar de creche om nog wat afscheidscadeautjes af te geven. We willen de leerkrachten nog eens extra in de bloemetjes zetten en het geld dat jullie bij elkaar gespaard hebben door de koekjesverkoop e.d. uitgeven aan cadeaus voor in de klas. Jullie kunnen trouwens niet geloven hoe blij de leerkrachten hier zijn met de soms kleine dingen die wij kunnen kopen door jullie bijdrage! Echt bedankt daarvoor!
En nu is het einde aangebroken. We zijn nu nog enkele daagjes in Plett en dan vertrekken we naar Kaapstad. Fred en Sonja vertrekken vanaf dinsdag zelf naar Belgie, dus verblijven wij nog enkele daagjes in Kaapstad bij Steven tot ons vertrek.
Volgende zondag zijn we al terug thuis, wat is het allemaal snel gegaan! Ik heb er enorm van genoten en veel uit geleerd!
Tot snel!
donderdag 6 mei 2010
Week 5
Hoi,
Hier zijn we weer! Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog iets heb geschreven he.. Het gaat hier allemaal zo snel, je kan het je niet inbeelden! Ik zal over de voorbije weken het voornaamste proberen samen te vatten.
Twee weken geleden, dinsdagochtend 20 april komen we weer vol nieuwe ideeën op school toe. Hopelijk zou alles weer normaal gaan, ik en Fien samen in ons klasje. Niets was minder waar. Plots komt de directie naar ons toe en wil een woordje met ons spreken. Nietsvermoedend stemmen we toe. Ze vertelt ons dat ze controle heeft gehad van de grote baas en dat deze haar heeft gevraagd om ons niet alleen in een klas te laten staan. Beunette is de directrice en tevens leerkracht van grade-R. Haren dagen zitten dus meestal meer dan vol! Vandaar dat zij nu ook de kans zag (nu wij in grade –R) staan, om wat meetings (bijscholingen) te volgen. Hier ging de grote baas niet mee akkoord. Gevoel hierbij: ok, heel begrijpelijk, in België zou identiek hetzelfde gebeuren. Het is ook niet de bedoeling dat we steeds alleen voor de klas zouden staan. Vanaf nu ga ik dus naar de tweede kleuterklas bij juf Landie en Fien naar de derde kleuterklas (grade R) bij juf Beunette. Uit de uitleg verstaan we dat we eerder wat assistent van de leerkrachten moeten spelen. Geen probleem, op deze manier leren we ook iets van hun manier van lesgeven.
Maar ons avontuur zou geen avontuur zijn, moest het hierbij gebleven zijn. Plots begint Beunette ons te vertellen over enkele ouders die naar de school waren gekomen. Bleek dat deze ouders beweerden dat wij hun kinderen te hard behandelden en uitschelden (als er nu 1 verschil is tussen ons en de leerkrachten van het schooltje is het juist dat, we zijn echte softies!). Na een geschrokken reactie van onze kant (en ondertussen ook van Beunette, want zij had helemaal niet verwacht dat wij hier zo zwaar zouden aan tillen), kwamen we uiteindelijk tot de aanleiding van het grote misverstand.
Voor de uitleg moeten we even terugkeren in de tijd. Onze eerste week hadden we een beachday, remember? Toen hoorden we iemand van de vrijwilligers zeggen tegen de kinderen: “julle moet almal op julle gat sit!”
Ik en Fien zeggen op dat moment nog tegen elkaar, ah ok, dat moeten we onthouden voor in de klas! Zo gezegd, zo gedaan… Dit was dus een zinnetje dat regelmatig in onze klas gebruikt werd. Blijkt nu dus, dat gat niet echt een mooi woordje is in het Afrikaans, om niet te zeggen een scheldwoord! Een van de kinderen was dus thuis een liedje aan het zingen en bracht er het woord ‘gat’ in. De moeder vroeg vanwaar ze met zo een lelijk woord kwam en het meisje vertelde aan haar mama dat de juffen dit regelmatig wel eens tegen haar zeiden. Gezellig!
Een misverstand dus. Spijtig genoeg kon de moeder hier geen genoegen mee nemen. Nadien hoorden we ook nog dat de mensen in Wittedrif ons eerder als indringers zagen. Ze beseffen niet dat wij alles opgeven, twee maanden naar de andere kant van de wereld verhuizen, vrienden en familie achterlaten (met heeeeel veel pijn in ons hart), alles op eigen kosten, … Ik probeer mij in te beelden als wat de mensen ons zien, maar momenteel lukt het nog niet. Is dit dan de appreciatie die je krijgt als vrijwilliger. Ik word er zo boos van, maar misschien is dat wel egoïstisch van mij. Als ik het hier schrijf krijg ik nog steeds tranen in mijn ogen. Wij reizen naar de andere kant van de wereld, werken ons kapot voor HUN kinderen en krijgen stank voor dank terug. Laat ons zeggen dat de moed om verder te gaan die week echt onder nul zat.
Zowel ik als Fien hebben het heel moeilijk gehad. Gelukkig hadden we elkaar, Fred en Sonja en de leerkrachten op het schooltje. Iedereen stond volledig achter ons en door hun vonden we weer de moed om verder te gaan! Dankjewel daarvoor. Zij lieten ons inzien dat we hier niet voor de ouders zijn, maar voor de kinderen. Wij willen de kinderen helpen, om niet te worden als hun ouders. Wij zijn hier om deze kinderen een stevige basis te geven, voor wanneer ze volgend jaar naar grade 1 gaan, zodat ze daar al niet starten met een achterstand van jewelste en dan zouden eindigen net als hun kortzichtige ouders.
Het voorval heeft dus, geloof het of niet, ook voordelen gehad. We zijn op deze ene week tijd zo dicht komen te staan met de leerkrachten van in ons schooltje. Landie en Beunette zijn echt twee goede vriendinnen geworden. Landie heeft me dat weekend zelfs uitgenodigd om met haar naar de kerk te gaan. Ze woont ook in Wittedrif, dus heb ik wel eerst gecheckt of de mensen me daar ook niet als indringer zouden zien. Dit zou zeker niet het geval zijn wist ze me te vertellen. Dus op zondag 25 april rond 10 uur kon je ons vinden in een klein kerkje(soort tuinhuis in een of andere tuin) in Wittedrif! Een super ervaring! Ik zal het nooit meer vergeten!
Hier zijn we weer! Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog iets heb geschreven he.. Het gaat hier allemaal zo snel, je kan het je niet inbeelden! Ik zal over de voorbije weken het voornaamste proberen samen te vatten.
Twee weken geleden, dinsdagochtend 20 april komen we weer vol nieuwe ideeën op school toe. Hopelijk zou alles weer normaal gaan, ik en Fien samen in ons klasje. Niets was minder waar. Plots komt de directie naar ons toe en wil een woordje met ons spreken. Nietsvermoedend stemmen we toe. Ze vertelt ons dat ze controle heeft gehad van de grote baas en dat deze haar heeft gevraagd om ons niet alleen in een klas te laten staan. Beunette is de directrice en tevens leerkracht van grade-R. Haren dagen zitten dus meestal meer dan vol! Vandaar dat zij nu ook de kans zag (nu wij in grade –R) staan, om wat meetings (bijscholingen) te volgen. Hier ging de grote baas niet mee akkoord. Gevoel hierbij: ok, heel begrijpelijk, in België zou identiek hetzelfde gebeuren. Het is ook niet de bedoeling dat we steeds alleen voor de klas zouden staan. Vanaf nu ga ik dus naar de tweede kleuterklas bij juf Landie en Fien naar de derde kleuterklas (grade R) bij juf Beunette. Uit de uitleg verstaan we dat we eerder wat assistent van de leerkrachten moeten spelen. Geen probleem, op deze manier leren we ook iets van hun manier van lesgeven.
Maar ons avontuur zou geen avontuur zijn, moest het hierbij gebleven zijn. Plots begint Beunette ons te vertellen over enkele ouders die naar de school waren gekomen. Bleek dat deze ouders beweerden dat wij hun kinderen te hard behandelden en uitschelden (als er nu 1 verschil is tussen ons en de leerkrachten van het schooltje is het juist dat, we zijn echte softies!). Na een geschrokken reactie van onze kant (en ondertussen ook van Beunette, want zij had helemaal niet verwacht dat wij hier zo zwaar zouden aan tillen), kwamen we uiteindelijk tot de aanleiding van het grote misverstand.
Voor de uitleg moeten we even terugkeren in de tijd. Onze eerste week hadden we een beachday, remember? Toen hoorden we iemand van de vrijwilligers zeggen tegen de kinderen: “julle moet almal op julle gat sit!”
Ik en Fien zeggen op dat moment nog tegen elkaar, ah ok, dat moeten we onthouden voor in de klas! Zo gezegd, zo gedaan… Dit was dus een zinnetje dat regelmatig in onze klas gebruikt werd. Blijkt nu dus, dat gat niet echt een mooi woordje is in het Afrikaans, om niet te zeggen een scheldwoord! Een van de kinderen was dus thuis een liedje aan het zingen en bracht er het woord ‘gat’ in. De moeder vroeg vanwaar ze met zo een lelijk woord kwam en het meisje vertelde aan haar mama dat de juffen dit regelmatig wel eens tegen haar zeiden. Gezellig!
Een misverstand dus. Spijtig genoeg kon de moeder hier geen genoegen mee nemen. Nadien hoorden we ook nog dat de mensen in Wittedrif ons eerder als indringers zagen. Ze beseffen niet dat wij alles opgeven, twee maanden naar de andere kant van de wereld verhuizen, vrienden en familie achterlaten (met heeeeel veel pijn in ons hart), alles op eigen kosten, … Ik probeer mij in te beelden als wat de mensen ons zien, maar momenteel lukt het nog niet. Is dit dan de appreciatie die je krijgt als vrijwilliger. Ik word er zo boos van, maar misschien is dat wel egoïstisch van mij. Als ik het hier schrijf krijg ik nog steeds tranen in mijn ogen. Wij reizen naar de andere kant van de wereld, werken ons kapot voor HUN kinderen en krijgen stank voor dank terug. Laat ons zeggen dat de moed om verder te gaan die week echt onder nul zat.
Zowel ik als Fien hebben het heel moeilijk gehad. Gelukkig hadden we elkaar, Fred en Sonja en de leerkrachten op het schooltje. Iedereen stond volledig achter ons en door hun vonden we weer de moed om verder te gaan! Dankjewel daarvoor. Zij lieten ons inzien dat we hier niet voor de ouders zijn, maar voor de kinderen. Wij willen de kinderen helpen, om niet te worden als hun ouders. Wij zijn hier om deze kinderen een stevige basis te geven, voor wanneer ze volgend jaar naar grade 1 gaan, zodat ze daar al niet starten met een achterstand van jewelste en dan zouden eindigen net als hun kortzichtige ouders.
Het voorval heeft dus, geloof het of niet, ook voordelen gehad. We zijn op deze ene week tijd zo dicht komen te staan met de leerkrachten van in ons schooltje. Landie en Beunette zijn echt twee goede vriendinnen geworden. Landie heeft me dat weekend zelfs uitgenodigd om met haar naar de kerk te gaan. Ze woont ook in Wittedrif, dus heb ik wel eerst gecheckt of de mensen me daar ook niet als indringer zouden zien. Dit zou zeker niet het geval zijn wist ze me te vertellen. Dus op zondag 25 april rond 10 uur kon je ons vinden in een klein kerkje(soort tuinhuis in een of andere tuin) in Wittedrif! Een super ervaring! Ik zal het nooit meer vergeten!
woensdag 14 april 2010
Week 4
Hoi hoi! Hier ben ik al met het verslagje van deze week!
De week is nog niet om maar ik heb al heel wat te vertellen.
Maandag startten we voor het eerst met ons voltallige grade R klasje. Althans, dat was toch de bedoeling. Hoe hadden we ooit durven denken dat dit ook effectief zou gebeuren? (we zijn hier wel in Afrika he, niets loopt hier zoals gepland!)
Maandag waren ik en Fien ons klasje aan het klaar zetten voor de grote start. We zagen veel kinderen dus we waren al heel euforisch! Vijf minuten voor tijd, komt de juf van het rode klasje (tweede kleuterklas) naar ons toe en vertelt dat de directrice er niet zal zijn deze week. De juf moest dus haar taak overnemen en iemand van ons twee moest bijgevolg naar het andere klasje. Owkeeee, dat was even slikken.
Maar ons is al een bekki afrikaans nu, so et was ni e probleem ni! Volle moed trok ik naar het andere klasje (onvoorbereid weliswaar)! Het programma dat we hadden opgesteld kon mits wat kleine aanpassingen ook gebruikt worden in de tweede kleuterklas. Gelukkig!
De eerste dag verliep vlotjes! Hoera! De kinderen vonden het super om ook eens een andere juf te hebben. Ik mocht helemaal kiezen wat ik met de kinderen deed. " You can do what ever you want!", klonk het. Oke, dan doen we dat ook. Tegen vandaag had ik al een heel ochtendritueel in elkaar geflanst, aanwezigheidskalender gemaakt met fotootjes van de kleuters en een weerkalender gemaakt. De kinderen vonden het reuze!
Vandaag en gisteren waren wel al wat hectischer dan eergisteren. De kinderen kennen geen regels en het is moeilijk om dit op drie dagen tijd aan kleuters van deze leeftijd bij te brengen. Hiermee hebben we wat meer geluk in grade R. De kinderen zijn al ouder en hebben al wat meer respect. Vandaag kwam dan ook nog eens een dokter naar de school voor iedereen van een polio-vaccin te voorzien. De kinderen waren dus al een hele dag zenuwachtig (je kent de taferelen wel in Belgie wanneer de kinderen een prik moeten krijgen, dit is geen verschil met hier). Maar ze hebben het allemaal overleefd, mits wat traantjes bij sommigen (ik heb zelden zo veel kinderen aan mijn lichaam weten hangen).
Nu heb ik ook wat triestig nieuws. Er is in deze toch wel plezierige tijd ook iemand heel dierbaars van ons heengegaan (pinkt een traan weg). Onze kar heeft het niet gehaald tot het einde van ons verblijf. Rip Nikkie (ford NIKon), we zullen je missen!
Voor diegenen die het verhaal niet kunnen volgen:
Vrijdagochtend willen we naar ons werk vertrekken en plots komt de tuinman ons waarschuwen dat we niet meer mogen rijden met onze wagen. Blijkbaar waren onze banden helemaal versleten en wij als professionals in auto's hadden dit natuurlijk niet opgemerkt! Toen we nadien de band vervingen, bleek er dus al een hele scheur in onze Nikkie zijn voet! Ocharme! We konden dus niet anders dan de verhuurdienst op te bellen en dit te melden. Een half uurtje (lees enkele uren)later stond de man van de verhuurdienst hier dus met .... een andere wagen en nam onze Nikkie gewoon mee :'(
Nu moeten we dus weer een nieuwe start (lees dit ook letterlijk, want het duurt elke morgen zeker een kwartier vooraleer we hem aan de praat krijgen) nemen met onze volgende kar, de toyota. Maar het zal nooit meer hetzelfde zijn!
Voor allen die willen, er wordt een rouwregisteren geopend op facebook. Daar kunnen jullie hem nog in al zijn glorie aanschouwen.
Nikkie, het ga je goed en hopelijk krijg je snel nieuwe banden!
Oke, hier ga ik dan mijn verslagje van de week eindigen, weliswaar in mineur.
Tot de volgende!
Griet
De week is nog niet om maar ik heb al heel wat te vertellen.
Maandag startten we voor het eerst met ons voltallige grade R klasje. Althans, dat was toch de bedoeling. Hoe hadden we ooit durven denken dat dit ook effectief zou gebeuren? (we zijn hier wel in Afrika he, niets loopt hier zoals gepland!)
Maandag waren ik en Fien ons klasje aan het klaar zetten voor de grote start. We zagen veel kinderen dus we waren al heel euforisch! Vijf minuten voor tijd, komt de juf van het rode klasje (tweede kleuterklas) naar ons toe en vertelt dat de directrice er niet zal zijn deze week. De juf moest dus haar taak overnemen en iemand van ons twee moest bijgevolg naar het andere klasje. Owkeeee, dat was even slikken.
Maar ons is al een bekki afrikaans nu, so et was ni e probleem ni! Volle moed trok ik naar het andere klasje (onvoorbereid weliswaar)! Het programma dat we hadden opgesteld kon mits wat kleine aanpassingen ook gebruikt worden in de tweede kleuterklas. Gelukkig!
De eerste dag verliep vlotjes! Hoera! De kinderen vonden het super om ook eens een andere juf te hebben. Ik mocht helemaal kiezen wat ik met de kinderen deed. " You can do what ever you want!", klonk het. Oke, dan doen we dat ook. Tegen vandaag had ik al een heel ochtendritueel in elkaar geflanst, aanwezigheidskalender gemaakt met fotootjes van de kleuters en een weerkalender gemaakt. De kinderen vonden het reuze!
Vandaag en gisteren waren wel al wat hectischer dan eergisteren. De kinderen kennen geen regels en het is moeilijk om dit op drie dagen tijd aan kleuters van deze leeftijd bij te brengen. Hiermee hebben we wat meer geluk in grade R. De kinderen zijn al ouder en hebben al wat meer respect. Vandaag kwam dan ook nog eens een dokter naar de school voor iedereen van een polio-vaccin te voorzien. De kinderen waren dus al een hele dag zenuwachtig (je kent de taferelen wel in Belgie wanneer de kinderen een prik moeten krijgen, dit is geen verschil met hier). Maar ze hebben het allemaal overleefd, mits wat traantjes bij sommigen (ik heb zelden zo veel kinderen aan mijn lichaam weten hangen).
Nu heb ik ook wat triestig nieuws. Er is in deze toch wel plezierige tijd ook iemand heel dierbaars van ons heengegaan (pinkt een traan weg). Onze kar heeft het niet gehaald tot het einde van ons verblijf. Rip Nikkie (ford NIKon), we zullen je missen!
Voor diegenen die het verhaal niet kunnen volgen:
Vrijdagochtend willen we naar ons werk vertrekken en plots komt de tuinman ons waarschuwen dat we niet meer mogen rijden met onze wagen. Blijkbaar waren onze banden helemaal versleten en wij als professionals in auto's hadden dit natuurlijk niet opgemerkt! Toen we nadien de band vervingen, bleek er dus al een hele scheur in onze Nikkie zijn voet! Ocharme! We konden dus niet anders dan de verhuurdienst op te bellen en dit te melden. Een half uurtje (lees enkele uren)later stond de man van de verhuurdienst hier dus met .... een andere wagen en nam onze Nikkie gewoon mee :'(
Nu moeten we dus weer een nieuwe start (lees dit ook letterlijk, want het duurt elke morgen zeker een kwartier vooraleer we hem aan de praat krijgen) nemen met onze volgende kar, de toyota. Maar het zal nooit meer hetzelfde zijn!
Voor allen die willen, er wordt een rouwregisteren geopend op facebook. Daar kunnen jullie hem nog in al zijn glorie aanschouwen.
Nikkie, het ga je goed en hopelijk krijg je snel nieuwe banden!
Oke, hier ga ik dan mijn verslagje van de week eindigen, weliswaar in mineur.
Tot de volgende!
Griet
donderdag 8 april 2010
Week 3
Zo, hier zijn we weer met wat meer nieuws!
Er zijn al twee weken van les geven achter de rug. De eerste week was er wat ontgoocheling. We hadden gehoopt dat de kleuters reeds op een hoger niveau zouden zitten. Vele dingen die we voor het eerst aanboden bleken te moeilijk. De kleuters lijken te kunnen tellen e.d. (zeggen de getallenrij perfect op, zeggen de dagen van de week in perfecte volgorde). Maar de kls kennen geen betekenis van wat ze leren. De kls kunnen geen een - een relatie leggen, kunnen niet zeggen welke dag het is vandaag, gisteren of morgen. Wetende dat deze kinderen volgend jaar naar het eerste leerjaar moeten was dit even heel frustrerend en verwarrend voor ons. Waar moesten we beginnen? Terug naar het niveau van de eerste kleuterklas?
Dit was vooral het gevoel dat heerste de eerste week. We begonnen met goede moed en eindigden de week in mineur. Nu hebben ik en Fien wel een heel grote steun aan elkaar! We konden niet bij de pakken blijven zitten. Niet voor onszelf en zeker niet voor de kinderen.
Normaal gezien zouden we deze week een hele week op kamp zijn geweest. Maar door de mindere resultaten besloten we dan toch deze week nog te spenderen in ons klasje. Naderhand zijn we heel tevreden met deze beslissing. De kinderen hebben met wat oefenen en persoonlijke aandacht al heel wat bereikt. Het verschil tussen het begin van vorige week en het einde van deze week is echt opvallend! Door de visualisatie van de dagen van de week (symbooltjes voor iedere dag)kunnen de kinderen al veel makkelijker zeggen welke dag het is. Ook het regelmatige oefenen van de een-een relatie heeft bij sommige kleuters al zijn vruchten afgeworpen. Deze week hadden we niet veel kleuters dus konden we wel heel intensief met de kinderen te werk gaan. De komende weken zal dit al een heel pak moeilijker worden, aangezien we dan veel meer kleuters zullen hebben.
We hebben nog goed nieuws hier. 'Ons het een nieuwe job hier!' Isabel ging gisteren met ons naar een weeshuisje hier in de buurt. Ze wou ons graag eens voorstellen aan de vrouw die daar werkte. Als een vat vol nieuwsgierigheid vertrokken we.
Te midden van de sloppenwijk zagen we een klein net huisje. De vrouw was niet op de hoogte van ons bezoek, maar was verschrikkelijk gastvrij. Ze heeft zes kindjes tussen de 0 en 4 jaar. De vrouw smeekte Isabel om vrijwilligers. Isabel durfde niets beloven, omdat ze het eerst met ons wou bespreken.
Ons hart kon het niet aanzien en samen hebben ik en Fien besloten om na onze uren in de creche ook in het weeshuis te gaan helpen. Ons hart brak bij het zien van de kinderen en de verschrikkelijk enthousiaste moeder. Dus vanaf volgende week zullen we op woensdag en donderdagnamiddag in het weeshuisje wat hulp gaan bieden aan de 'mama' van de kindjes.
Even een korte uitleg over het weeshuisje:(foto's komen op facebook)
Wanneer de politie of een soort van kind en gezin hier een kindje vind dat misbruikt (in alle mogelijke manieren van misbruik) wordt door de ouders wordt dit kind naar het weeshuis gebracht. De moeder heeft ook het recht kinderen weg te halen uit gezinnen waar ze weet dat de kinderen misbruikt worden. De vrouw onderhoudt deze kinderen dus dag en nacht. Wanneer de ouders terug op het rechte pad raken, kunnen ze hun kind terug krijgen.
We hopen ook hier nog heel wat goed werk te kunnen leveren. We kunnen er in ieder geval al niet meer over zwijgen!
Zo, nu weten jullie ook wat meer over onze nieuwe taken hier.
ik ga jullie hierbij laten!
Zonnige groetjes en tot snel
Griet
Er zijn al twee weken van les geven achter de rug. De eerste week was er wat ontgoocheling. We hadden gehoopt dat de kleuters reeds op een hoger niveau zouden zitten. Vele dingen die we voor het eerst aanboden bleken te moeilijk. De kleuters lijken te kunnen tellen e.d. (zeggen de getallenrij perfect op, zeggen de dagen van de week in perfecte volgorde). Maar de kls kennen geen betekenis van wat ze leren. De kls kunnen geen een - een relatie leggen, kunnen niet zeggen welke dag het is vandaag, gisteren of morgen. Wetende dat deze kinderen volgend jaar naar het eerste leerjaar moeten was dit even heel frustrerend en verwarrend voor ons. Waar moesten we beginnen? Terug naar het niveau van de eerste kleuterklas?
Dit was vooral het gevoel dat heerste de eerste week. We begonnen met goede moed en eindigden de week in mineur. Nu hebben ik en Fien wel een heel grote steun aan elkaar! We konden niet bij de pakken blijven zitten. Niet voor onszelf en zeker niet voor de kinderen.
Normaal gezien zouden we deze week een hele week op kamp zijn geweest. Maar door de mindere resultaten besloten we dan toch deze week nog te spenderen in ons klasje. Naderhand zijn we heel tevreden met deze beslissing. De kinderen hebben met wat oefenen en persoonlijke aandacht al heel wat bereikt. Het verschil tussen het begin van vorige week en het einde van deze week is echt opvallend! Door de visualisatie van de dagen van de week (symbooltjes voor iedere dag)kunnen de kinderen al veel makkelijker zeggen welke dag het is. Ook het regelmatige oefenen van de een-een relatie heeft bij sommige kleuters al zijn vruchten afgeworpen. Deze week hadden we niet veel kleuters dus konden we wel heel intensief met de kinderen te werk gaan. De komende weken zal dit al een heel pak moeilijker worden, aangezien we dan veel meer kleuters zullen hebben.
We hebben nog goed nieuws hier. 'Ons het een nieuwe job hier!' Isabel ging gisteren met ons naar een weeshuisje hier in de buurt. Ze wou ons graag eens voorstellen aan de vrouw die daar werkte. Als een vat vol nieuwsgierigheid vertrokken we.
Te midden van de sloppenwijk zagen we een klein net huisje. De vrouw was niet op de hoogte van ons bezoek, maar was verschrikkelijk gastvrij. Ze heeft zes kindjes tussen de 0 en 4 jaar. De vrouw smeekte Isabel om vrijwilligers. Isabel durfde niets beloven, omdat ze het eerst met ons wou bespreken.
Ons hart kon het niet aanzien en samen hebben ik en Fien besloten om na onze uren in de creche ook in het weeshuis te gaan helpen. Ons hart brak bij het zien van de kinderen en de verschrikkelijk enthousiaste moeder. Dus vanaf volgende week zullen we op woensdag en donderdagnamiddag in het weeshuisje wat hulp gaan bieden aan de 'mama' van de kindjes.
Even een korte uitleg over het weeshuisje:(foto's komen op facebook)
Wanneer de politie of een soort van kind en gezin hier een kindje vind dat misbruikt (in alle mogelijke manieren van misbruik) wordt door de ouders wordt dit kind naar het weeshuis gebracht. De moeder heeft ook het recht kinderen weg te halen uit gezinnen waar ze weet dat de kinderen misbruikt worden. De vrouw onderhoudt deze kinderen dus dag en nacht. Wanneer de ouders terug op het rechte pad raken, kunnen ze hun kind terug krijgen.
We hopen ook hier nog heel wat goed werk te kunnen leveren. We kunnen er in ieder geval al niet meer over zwijgen!
Zo, nu weten jullie ook wat meer over onze nieuwe taken hier.
ik ga jullie hierbij laten!
Zonnige groetjes en tot snel
Griet
zaterdag 27 maart 2010
dinsdag 30 maart
Hallo België!
Hier alles toppie! Donderdag zijn we naar footsteps geweest (prive school, waar je bijna enkel blanke kinderen ziet, men moet hier nl elke maand 80 euro betalen om hier school te kunnen lopen)
Wat ben ik geschrokken van deze school! Alles was er super georganiseerd en zo doordacht, hier kunnen wij Belgen wel wat van leren! Dit is een droomschool om les te geven.(Naar deze school stuur ik volgend jaar zeker ook een cv ;))
We kwamen terug van de school en waren dus helemaal overweldigd. Onmiddellijk kregen we ideetjes voor ons klasje in Wittedrif. Toen we thuis kwamen zijn we dus met enkele voorstellen bij Belinda (coördinator) gegaan. Zij liet ons hier helemaal vrij in, zolang we steeds de toestemming hadden van de directrice.
Zo gezegd, zo gedaan. We begonnen vrijdag onmiddellijk met het uitschrijven van verschillende ideeën. We waren zo enthousiast dat we zelfs in het weekend vlijtig hebben verder gewerkt (hier volstrekt abnormaal).
Maandag konden we beginnen aan onze veranderingen. We startten met het opkuisen van onze klas. Alles wat niet meer bruikbaar was, ging de vuilbak in en de andere spullen kregen een spoelbeurt. Nadien kregen onze aanwezigheidskalender, maandkalender en weekkalender een eigen plaatsje. (foto's zie facebook)
Na een halve dag kuisen was alles hoe we het wensten. Tijd voor het verdict van de directrice, ... spannend! "What a big difference!" Een zucht van opluchting, ze hield van onze nieuwe aanpak (weliswaar een Zuid-Afrikaanse en geen geïntegreerde Belgische, die het hier allemaal maar eens komt vertellen).
Wat een goed gevoel, ons werk wordt geapprecieerd! Nu waren we er volledig klaar voor, onze eerste echte schooldag!
Deze verliep heel vlotjes (en rustig). Aangezien het hier nu vakantie is, hadden we maar 6 kinderen in ons klasje. Sommige ouders sturen hun kinderen hier toch naar school tijdens de vakantie, omdat ze moeten gaan werken en geen opvang hebben buiten 'de straat'.
Maar eigenlijk was dit voor onze eerste dag wel goed, zo kunnen we er langzaam aan in komen en ondertussen de taal nog wat leren. Al moet ik zeggen dat dit aardig begint te lukken. De kinderen verstaan ons inmiddels al een beetje en zien ons graag komen! Wat een onbeschrijfelijk gevoel!
Voor foto's van onze eerste dag kan je ook terecht op facebook. Het lukt ons namelijk niet om foto's op de blog te plaatsen, het duurt echt eeuwen.
Zo, ik ga het hierbij houden voor vandaag. Tot snel!
Groetjes, Griet
Hier alles toppie! Donderdag zijn we naar footsteps geweest (prive school, waar je bijna enkel blanke kinderen ziet, men moet hier nl elke maand 80 euro betalen om hier school te kunnen lopen)
Wat ben ik geschrokken van deze school! Alles was er super georganiseerd en zo doordacht, hier kunnen wij Belgen wel wat van leren! Dit is een droomschool om les te geven.(Naar deze school stuur ik volgend jaar zeker ook een cv ;))
We kwamen terug van de school en waren dus helemaal overweldigd. Onmiddellijk kregen we ideetjes voor ons klasje in Wittedrif. Toen we thuis kwamen zijn we dus met enkele voorstellen bij Belinda (coördinator) gegaan. Zij liet ons hier helemaal vrij in, zolang we steeds de toestemming hadden van de directrice.
Zo gezegd, zo gedaan. We begonnen vrijdag onmiddellijk met het uitschrijven van verschillende ideeën. We waren zo enthousiast dat we zelfs in het weekend vlijtig hebben verder gewerkt (hier volstrekt abnormaal).
Maandag konden we beginnen aan onze veranderingen. We startten met het opkuisen van onze klas. Alles wat niet meer bruikbaar was, ging de vuilbak in en de andere spullen kregen een spoelbeurt. Nadien kregen onze aanwezigheidskalender, maandkalender en weekkalender een eigen plaatsje. (foto's zie facebook)
Na een halve dag kuisen was alles hoe we het wensten. Tijd voor het verdict van de directrice, ... spannend! "What a big difference!" Een zucht van opluchting, ze hield van onze nieuwe aanpak (weliswaar een Zuid-Afrikaanse en geen geïntegreerde Belgische, die het hier allemaal maar eens komt vertellen).
Wat een goed gevoel, ons werk wordt geapprecieerd! Nu waren we er volledig klaar voor, onze eerste echte schooldag!
Deze verliep heel vlotjes (en rustig). Aangezien het hier nu vakantie is, hadden we maar 6 kinderen in ons klasje. Sommige ouders sturen hun kinderen hier toch naar school tijdens de vakantie, omdat ze moeten gaan werken en geen opvang hebben buiten 'de straat'.
Maar eigenlijk was dit voor onze eerste dag wel goed, zo kunnen we er langzaam aan in komen en ondertussen de taal nog wat leren. Al moet ik zeggen dat dit aardig begint te lukken. De kinderen verstaan ons inmiddels al een beetje en zien ons graag komen! Wat een onbeschrijfelijk gevoel!
Voor foto's van onze eerste dag kan je ook terecht op facebook. Het lukt ons namelijk niet om foto's op de blog te plaatsen, het duurt echt eeuwen.
Zo, ik ga het hierbij houden voor vandaag. Tot snel!
Groetjes, Griet
donderdag 25 maart 2010
Woensdag 24 maart
woensdag 24 maart
Goeiemöre!! Ik is hier weer! (kwestie dat jullie ook wat Afrikaans leren)
Gisteren zijn we voor de eerste keer naar ons klasje geweest. We dachten gewoon eens geïntroduceerd te worden met de directie en de werking van het schooltje. Maar niets was minder waar… We werden gewoon gedropt in het schooltje en konden zelf maar uitzoeken hoe alles werkt. Duidelijk de Afrikaanse mentaliteit. Na een uurtje observeren zei de directrice zomaar uit het niets dat het nu maar eens tijd werd dat wij verder deden. Ze had namelijk ander werk te doen (haar was). Even een kleine paniekgolf! Wat moesten we doen? We kennen de taal helemaal nog niet, we hadden niets voorbereid, er is daar bijna geen materiaal,…. Uiteindelijk hebben we nog vrij goed onze plan getrokken! Flexibel als we zijn (Wie durft er te klagen over de Kaho Sint- Lieven?!) hebben we wat activiteiten uit onze mouw geschud en hebben dan maar eens in het Vlaams les gegeven. Wij verstonden hun niet en zij verstonden ons niet. Gelukkig konden we via gebaren en onze mimiek wel duidelijk maken wanneer ons ergerden, iets wouden tonen, … Het is dus echt nog baie (heel) goed meegefal!
Vandaag was het een dagje aan de beach! Lekker rood verbrand. De kinderen van Kranshoek (schooltje in andere township) hadden al enkele weken zwemlessen gevolgd na school (vele kinderen hadden bang van water en jaarlijks verdrinken er talrijke kinderen in de zee). Vandaag ‘studeerden ze af’ en kregen ze hun zwemdiploma. Het was een dag vol spelletjes op het strand, in het water, .. en een bezoekje aan de lifeguards. Baie leuk (vooral die lifeguards ;) )!
Morgen gaan we eens een kijkje nemen naar een privéschooltje in de buurt. Zodat we hier kennismaken met de verschillende soorten van onderwijs. Deze school zal (denk ik) te vergelijken zijn met een schooltje bij ons. Ik ben alvast heel nieuwsgierig!
Zo, dit was het voor vandaag, veel plezier daar in het verre België!
Zeer zonnige groetjes,
Griet
Goeiemöre!! Ik is hier weer! (kwestie dat jullie ook wat Afrikaans leren)
Gisteren zijn we voor de eerste keer naar ons klasje geweest. We dachten gewoon eens geïntroduceerd te worden met de directie en de werking van het schooltje. Maar niets was minder waar… We werden gewoon gedropt in het schooltje en konden zelf maar uitzoeken hoe alles werkt. Duidelijk de Afrikaanse mentaliteit. Na een uurtje observeren zei de directrice zomaar uit het niets dat het nu maar eens tijd werd dat wij verder deden. Ze had namelijk ander werk te doen (haar was). Even een kleine paniekgolf! Wat moesten we doen? We kennen de taal helemaal nog niet, we hadden niets voorbereid, er is daar bijna geen materiaal,…. Uiteindelijk hebben we nog vrij goed onze plan getrokken! Flexibel als we zijn (Wie durft er te klagen over de Kaho Sint- Lieven?!) hebben we wat activiteiten uit onze mouw geschud en hebben dan maar eens in het Vlaams les gegeven. Wij verstonden hun niet en zij verstonden ons niet. Gelukkig konden we via gebaren en onze mimiek wel duidelijk maken wanneer ons ergerden, iets wouden tonen, … Het is dus echt nog baie (heel) goed meegefal!
Vandaag was het een dagje aan de beach! Lekker rood verbrand. De kinderen van Kranshoek (schooltje in andere township) hadden al enkele weken zwemlessen gevolgd na school (vele kinderen hadden bang van water en jaarlijks verdrinken er talrijke kinderen in de zee). Vandaag ‘studeerden ze af’ en kregen ze hun zwemdiploma. Het was een dag vol spelletjes op het strand, in het water, .. en een bezoekje aan de lifeguards. Baie leuk (vooral die lifeguards ;) )!
Morgen gaan we eens een kijkje nemen naar een privéschooltje in de buurt. Zodat we hier kennismaken met de verschillende soorten van onderwijs. Deze school zal (denk ik) te vergelijken zijn met een schooltje bij ons. Ik ben alvast heel nieuwsgierig!
Zo, dit was het voor vandaag, veel plezier daar in het verre België!
Zeer zonnige groetjes,
Griet
Aangekomen
Hallo allemaal! Zondag 21 maart, 23.28u
Eindelijk liggen we rustig op onze kamer in Plet. We hebben al heel wat heen en weer geloop achter de rug.
Het begon allemaal bij het inchecken van de bagage in Zaventem. Mijn bagage stond nog niet goed op de band of de mevrouw achter de balie keek me al eens raar aan. “Mevrouw, ik vrees dat u wat te veel mee heeft, uw bagage heeft overgewicht.” Ik, die dacht dat het maar om een paar kilootjes ging, zeg vriendelijk tegen de mevrouw: “Geen probleem, ik betaal wel bij” (Raad van de moetie, nooit luisteren naar de moeties!)
Bleek dus dat ik acht kilo overgewicht had en dat je per kilo 30 euro moest bijbetalen… Jepla, ik kon alles beginnen uitladen, inclusief mijn speciaal gemaakt fotoalbum met al de foto’s van wie ik lief heb.. Harden toebak en tranen verzekerd!
Owke, dat waren we dan voorbij, hopen dat de rest wat vlotter verloopt.. Maar zou ik een Jans zijn als dit zo zou kunnen? Neen, natuurlijk niet! Eens aangekomen in Schiphol, moesten we snel inchecken voor de volgende vlucht. Griet en Fien zouden Griet en Fien niet zijn, moesten ze niet aan de verkeerde gate staan natuurlijk, verandering van de plannen! Gelukkig lichtte de ‘foute’ meneer aan de ‘foute’ gate ons als snel in dat we verkeerd zaten.
Hoera, de juiste gate en vlieger in zicht, enkel nog een controle te gaan. Snel de portable uit de rugzak nemen (verplicht apart onder de scanner te gaan)… En ja, daar ging het alweer fout :D Het verschrikkelijk mega dure super de luxe slotje dat aan mijn rugzak hing, blokkeerde! Gelukkig was Fien de rust zelve en kon ze met haar stevige tanden mijn lisjkes losbijten… En ik moet zeggen, het was bijten tegen de tijd… Na ons ging de deur van de overgang naar het vliegtuig net dicht… Fjoew, dat hebben we dan toch gehaald!
Eens op het vliegtuig ging alles vlotjes! Het was een heel goede vlucht en ik moet zeggen, dat Hollands volkje doet het wel goed hoor! Vliegen met KLM is een aangename ervaring..
Na een 11 uur en een half lange vlucht erop te hebben zitten, kwamen we aan in Kaapstad, waar we onmiddellijk kennis maakte met de heel sociale mensen hier. De douanier maakte onmiddellijk en praatje en was super vriendelijk. En dan, op naar de bagage!
Maaaaaar… Neenee, deze keer geen maar, alles goed toegekomen! Wat een opluchting.
Steven stond ons op te wachten met Kathy. Ze waren echt heel lief voor ons. Ik had wat bang dat het raar zou zijn, aangezien ik hen nog nooit ontmoet had en Fien wel, maar dit viel reuze goed mee! Ze hebben echt heel goed voor ons gezorgd! Ook ons nachtje bij hen was super dik in orde!
’S Ochtends werden we opgehaald door Fred en Sonja. We konden vertrekken naar Plet, eindelijk… Hier kijken we nu al maanden naar uit!
Ik had wat bang voor het lange rijden, maar ik heb me geen seconde verveeld! Wat een indrukken! Het landschap is hier prachtig! Misschien had het gezelschap er ook wel iets mee te maken, Sonja dompelde me onmiddellijk onder in alle regels, gewoontes, … van Zuid-Afrika. Ik moet zeggen, op die ene dag heb ik al heel veel bijgeleerd!
Na de lange autotrip, hebben we daarnet ook kennis gemaakt met de twee meisjes die voor ons in het schooltje in Wittedrift stage liepen. We zullen dus stage lopen in een derde kleuterklas. Er is geen leerkracht aanwezig dus staan we er samen “alleen” voor. Gelukkig maakten de meisjes ons wat meer wegwijs in de gewoontes, handleidingen, … die we zeker zullen kunnen gebruiken ter plaatse. Die meisjes hebben hier echt niet stil gezeten, dat was wel duidelijk! Hopelijk kunnen we op het einde van de rit, een even mooi werk afleveren! Charlotte en Jozefien (zo heten deze twee stagaires) waren echt heel enthousiast en laten ons nu in ons bedje kruipen met een goed gevoel.
Slaapwel allemaal!
Ps: Nonkel Frans, tis hier echt iets voor u, ik heb vandaag echt honderden struisvogels gezien! Ze kweken dat hier zoals gij u koeien en er is heel wat geld mee te verdienen ze hier! :D Heb er nog geen foto’s van kunnen trekken, maar kdoe mijn best, tis echt imposant om te zien. Er staan er soms wel honderden in een wei!
Eindelijk liggen we rustig op onze kamer in Plet. We hebben al heel wat heen en weer geloop achter de rug.
Het begon allemaal bij het inchecken van de bagage in Zaventem. Mijn bagage stond nog niet goed op de band of de mevrouw achter de balie keek me al eens raar aan. “Mevrouw, ik vrees dat u wat te veel mee heeft, uw bagage heeft overgewicht.” Ik, die dacht dat het maar om een paar kilootjes ging, zeg vriendelijk tegen de mevrouw: “Geen probleem, ik betaal wel bij” (Raad van de moetie, nooit luisteren naar de moeties!)
Bleek dus dat ik acht kilo overgewicht had en dat je per kilo 30 euro moest bijbetalen… Jepla, ik kon alles beginnen uitladen, inclusief mijn speciaal gemaakt fotoalbum met al de foto’s van wie ik lief heb.. Harden toebak en tranen verzekerd!
Owke, dat waren we dan voorbij, hopen dat de rest wat vlotter verloopt.. Maar zou ik een Jans zijn als dit zo zou kunnen? Neen, natuurlijk niet! Eens aangekomen in Schiphol, moesten we snel inchecken voor de volgende vlucht. Griet en Fien zouden Griet en Fien niet zijn, moesten ze niet aan de verkeerde gate staan natuurlijk, verandering van de plannen! Gelukkig lichtte de ‘foute’ meneer aan de ‘foute’ gate ons als snel in dat we verkeerd zaten.
Hoera, de juiste gate en vlieger in zicht, enkel nog een controle te gaan. Snel de portable uit de rugzak nemen (verplicht apart onder de scanner te gaan)… En ja, daar ging het alweer fout :D Het verschrikkelijk mega dure super de luxe slotje dat aan mijn rugzak hing, blokkeerde! Gelukkig was Fien de rust zelve en kon ze met haar stevige tanden mijn lisjkes losbijten… En ik moet zeggen, het was bijten tegen de tijd… Na ons ging de deur van de overgang naar het vliegtuig net dicht… Fjoew, dat hebben we dan toch gehaald!
Eens op het vliegtuig ging alles vlotjes! Het was een heel goede vlucht en ik moet zeggen, dat Hollands volkje doet het wel goed hoor! Vliegen met KLM is een aangename ervaring..
Na een 11 uur en een half lange vlucht erop te hebben zitten, kwamen we aan in Kaapstad, waar we onmiddellijk kennis maakte met de heel sociale mensen hier. De douanier maakte onmiddellijk en praatje en was super vriendelijk. En dan, op naar de bagage!
Maaaaaar… Neenee, deze keer geen maar, alles goed toegekomen! Wat een opluchting.
Steven stond ons op te wachten met Kathy. Ze waren echt heel lief voor ons. Ik had wat bang dat het raar zou zijn, aangezien ik hen nog nooit ontmoet had en Fien wel, maar dit viel reuze goed mee! Ze hebben echt heel goed voor ons gezorgd! Ook ons nachtje bij hen was super dik in orde!
’S Ochtends werden we opgehaald door Fred en Sonja. We konden vertrekken naar Plet, eindelijk… Hier kijken we nu al maanden naar uit!
Ik had wat bang voor het lange rijden, maar ik heb me geen seconde verveeld! Wat een indrukken! Het landschap is hier prachtig! Misschien had het gezelschap er ook wel iets mee te maken, Sonja dompelde me onmiddellijk onder in alle regels, gewoontes, … van Zuid-Afrika. Ik moet zeggen, op die ene dag heb ik al heel veel bijgeleerd!
Na de lange autotrip, hebben we daarnet ook kennis gemaakt met de twee meisjes die voor ons in het schooltje in Wittedrift stage liepen. We zullen dus stage lopen in een derde kleuterklas. Er is geen leerkracht aanwezig dus staan we er samen “alleen” voor. Gelukkig maakten de meisjes ons wat meer wegwijs in de gewoontes, handleidingen, … die we zeker zullen kunnen gebruiken ter plaatse. Die meisjes hebben hier echt niet stil gezeten, dat was wel duidelijk! Hopelijk kunnen we op het einde van de rit, een even mooi werk afleveren! Charlotte en Jozefien (zo heten deze twee stagaires) waren echt heel enthousiast en laten ons nu in ons bedje kruipen met een goed gevoel.
Slaapwel allemaal!
Ps: Nonkel Frans, tis hier echt iets voor u, ik heb vandaag echt honderden struisvogels gezien! Ze kweken dat hier zoals gij u koeien en er is heel wat geld mee te verdienen ze hier! :D Heb er nog geen foto’s van kunnen trekken, maar kdoe mijn best, tis echt imposant om te zien. Er staan er soms wel honderden in een wei!
Abonneren op:
Posts (Atom)
