Week 5

Hoi,

Hier zijn we weer! Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog iets heb geschreven he.. Het gaat hier allemaal zo snel, je kan het je niet inbeelden! Ik zal over de voorbije weken het voornaamste proberen samen te vatten.

Twee weken geleden, dinsdagochtend 20 april komen we weer vol nieuwe ideeën op school toe. Hopelijk zou alles weer normaal gaan, ik en Fien samen in ons klasje. Niets was minder waar. Plots komt de directie naar ons toe en wil een woordje met ons spreken. Nietsvermoedend stemmen we toe. Ze vertelt ons dat ze controle heeft gehad van de grote baas en dat deze haar heeft gevraagd om ons niet alleen in een klas te laten staan. Beunette is de directrice en tevens leerkracht van grade-R. Haren dagen zitten dus meestal meer dan vol! Vandaar dat zij nu ook de kans zag (nu wij in grade –R) staan, om wat meetings (bijscholingen) te volgen. Hier ging de grote baas niet mee akkoord. Gevoel hierbij: ok, heel begrijpelijk, in België zou identiek hetzelfde gebeuren. Het is ook niet de bedoeling dat we steeds alleen voor de klas zouden staan. Vanaf nu ga ik dus naar de tweede kleuterklas bij juf Landie en Fien naar de derde kleuterklas (grade R) bij juf Beunette. Uit de uitleg verstaan we dat we eerder wat assistent van de leerkrachten moeten spelen. Geen probleem, op deze manier leren we ook iets van hun manier van lesgeven.

Maar ons avontuur zou geen avontuur zijn, moest het hierbij gebleven zijn. Plots begint Beunette ons te vertellen over enkele ouders die naar de school waren gekomen. Bleek dat deze ouders beweerden dat wij hun kinderen te hard behandelden en uitschelden (als er nu 1 verschil is tussen ons en de leerkrachten van het schooltje is het juist dat, we zijn echte softies!). Na een geschrokken reactie van onze kant (en ondertussen ook van Beunette, want zij had helemaal niet verwacht dat wij hier zo zwaar zouden aan tillen), kwamen we uiteindelijk tot de aanleiding van het grote misverstand.

Voor de uitleg moeten we even terugkeren in de tijd. Onze eerste week hadden we een beachday, remember? Toen hoorden we iemand van de vrijwilligers zeggen tegen de kinderen: “julle moet almal op julle gat sit!”
Ik en Fien zeggen op dat moment nog tegen elkaar, ah ok, dat moeten we onthouden voor in de klas! Zo gezegd, zo gedaan… Dit was dus een zinnetje dat regelmatig in onze klas gebruikt werd. Blijkt nu dus, dat gat niet echt een mooi woordje is in het Afrikaans, om niet te zeggen een scheldwoord! Een van de kinderen was dus thuis een liedje aan het zingen en bracht er het woord ‘gat’ in. De moeder vroeg vanwaar ze met zo een lelijk woord kwam en het meisje vertelde aan haar mama dat de juffen dit regelmatig wel eens tegen haar zeiden. Gezellig!

Een misverstand dus. Spijtig genoeg kon de moeder hier geen genoegen mee nemen. Nadien hoorden we ook nog dat de mensen in Wittedrif ons eerder als indringers zagen. Ze beseffen niet dat wij alles opgeven, twee maanden naar de andere kant van de wereld verhuizen, vrienden en familie achterlaten (met heeeeel veel pijn in ons hart), alles op eigen kosten, … Ik probeer mij in te beelden als wat de mensen ons zien, maar momenteel lukt het nog niet. Is dit dan de appreciatie die je krijgt als vrijwilliger. Ik word er zo boos van, maar misschien is dat wel egoïstisch van mij. Als ik het hier schrijf krijg ik nog steeds tranen in mijn ogen. Wij reizen naar de andere kant van de wereld, werken ons kapot voor HUN kinderen en krijgen stank voor dank terug. Laat ons zeggen dat de moed om verder te gaan die week echt onder nul zat.

Zowel ik als Fien hebben het heel moeilijk gehad. Gelukkig hadden we elkaar, Fred en Sonja en de leerkrachten op het schooltje. Iedereen stond volledig achter ons en door hun vonden we weer de moed om verder te gaan! Dankjewel daarvoor. Zij lieten ons inzien dat we hier niet voor de ouders zijn, maar voor de kinderen. Wij willen de kinderen helpen, om niet te worden als hun ouders. Wij zijn hier om deze kinderen een stevige basis te geven, voor wanneer ze volgend jaar naar grade 1 gaan, zodat ze daar al niet starten met een achterstand van jewelste en dan zouden eindigen net als hun kortzichtige ouders.

Het voorval heeft dus, geloof het of niet, ook voordelen gehad. We zijn op deze ene week tijd zo dicht komen te staan met de leerkrachten van in ons schooltje. Landie en Beunette zijn echt twee goede vriendinnen geworden. Landie heeft me dat weekend zelfs uitgenodigd om met haar naar de kerk te gaan. Ze woont ook in Wittedrif, dus heb ik wel eerst gecheckt of de mensen me daar ook niet als indringer zouden zien. Dit zou zeker niet het geval zijn wist ze me te vertellen. Dus op zondag 25 april rond 10 uur kon je ons vinden in een klein kerkje(soort tuinhuis in een of andere tuin) in Wittedrif! Een super ervaring! Ik zal het nooit meer vergeten!