Week 4

Hoi hoi! Hier ben ik al met het verslagje van deze week!

De week is nog niet om maar ik heb al heel wat te vertellen.

Maandag startten we voor het eerst met ons voltallige grade R klasje. Althans, dat was toch de bedoeling. Hoe hadden we ooit durven denken dat dit ook effectief zou gebeuren? (we zijn hier wel in Afrika he, niets loopt hier zoals gepland!)

Maandag waren ik en Fien ons klasje aan het klaar zetten voor de grote start. We zagen veel kinderen dus we waren al heel euforisch! Vijf minuten voor tijd, komt de juf van het rode klasje (tweede kleuterklas) naar ons toe en vertelt dat de directrice er niet zal zijn deze week. De juf moest dus haar taak overnemen en iemand van ons twee moest bijgevolg naar het andere klasje. Owkeeee, dat was even slikken.

Maar ons is al een bekki afrikaans nu, so et was ni e probleem ni! Volle moed trok ik naar het andere klasje (onvoorbereid weliswaar)! Het programma dat we hadden opgesteld kon mits wat kleine aanpassingen ook gebruikt worden in de tweede kleuterklas. Gelukkig!

De eerste dag verliep vlotjes! Hoera! De kinderen vonden het super om ook eens een andere juf te hebben. Ik mocht helemaal kiezen wat ik met de kinderen deed. " You can do what ever you want!", klonk het. Oke, dan doen we dat ook. Tegen vandaag had ik al een heel ochtendritueel in elkaar geflanst, aanwezigheidskalender gemaakt met fotootjes van de kleuters en een weerkalender gemaakt. De kinderen vonden het reuze!

Vandaag en gisteren waren wel al wat hectischer dan eergisteren. De kinderen kennen geen regels en het is moeilijk om dit op drie dagen tijd aan kleuters van deze leeftijd bij te brengen. Hiermee hebben we wat meer geluk in grade R. De kinderen zijn al ouder en hebben al wat meer respect. Vandaag kwam dan ook nog eens een dokter naar de school voor iedereen van een polio-vaccin te voorzien. De kinderen waren dus al een hele dag zenuwachtig (je kent de taferelen wel in Belgie wanneer de kinderen een prik moeten krijgen, dit is geen verschil met hier). Maar ze hebben het allemaal overleefd, mits wat traantjes bij sommigen (ik heb zelden zo veel kinderen aan mijn lichaam weten hangen).

Nu heb ik ook wat triestig nieuws. Er is in deze toch wel plezierige tijd ook iemand heel dierbaars van ons heengegaan (pinkt een traan weg). Onze kar heeft het niet gehaald tot het einde van ons verblijf. Rip Nikkie (ford NIKon), we zullen je missen!

Voor diegenen die het verhaal niet kunnen volgen:
Vrijdagochtend willen we naar ons werk vertrekken en plots komt de tuinman ons waarschuwen dat we niet meer mogen rijden met onze wagen. Blijkbaar waren onze banden helemaal versleten en wij als professionals in auto's hadden dit natuurlijk niet opgemerkt! Toen we nadien de band vervingen, bleek er dus al een hele scheur in onze Nikkie zijn voet! Ocharme! We konden dus niet anders dan de verhuurdienst op te bellen en dit te melden. Een half uurtje (lees enkele uren)later stond de man van de verhuurdienst hier dus met .... een andere wagen en nam onze Nikkie gewoon mee :'(

Nu moeten we dus weer een nieuwe start (lees dit ook letterlijk, want het duurt elke morgen zeker een kwartier vooraleer we hem aan de praat krijgen) nemen met onze volgende kar, de toyota. Maar het zal nooit meer hetzelfde zijn!

Voor allen die willen, er wordt een rouwregisteren geopend op facebook. Daar kunnen jullie hem nog in al zijn glorie aanschouwen.

Nikkie, het ga je goed en hopelijk krijg je snel nieuwe banden!

Oke, hier ga ik dan mijn verslagje van de week eindigen, weliswaar in mineur.

Tot de volgende!
Griet

Week 3

Zo, hier zijn we weer met wat meer nieuws!

Er zijn al twee weken van les geven achter de rug. De eerste week was er wat ontgoocheling. We hadden gehoopt dat de kleuters reeds op een hoger niveau zouden zitten. Vele dingen die we voor het eerst aanboden bleken te moeilijk. De kleuters lijken te kunnen tellen e.d. (zeggen de getallenrij perfect op, zeggen de dagen van de week in perfecte volgorde). Maar de kls kennen geen betekenis van wat ze leren. De kls kunnen geen een - een relatie leggen, kunnen niet zeggen welke dag het is vandaag, gisteren of morgen. Wetende dat deze kinderen volgend jaar naar het eerste leerjaar moeten was dit even heel frustrerend en verwarrend voor ons. Waar moesten we beginnen? Terug naar het niveau van de eerste kleuterklas?

Dit was vooral het gevoel dat heerste de eerste week. We begonnen met goede moed en eindigden de week in mineur. Nu hebben ik en Fien wel een heel grote steun aan elkaar! We konden niet bij de pakken blijven zitten. Niet voor onszelf en zeker niet voor de kinderen.

Normaal gezien zouden we deze week een hele week op kamp zijn geweest. Maar door de mindere resultaten besloten we dan toch deze week nog te spenderen in ons klasje. Naderhand zijn we heel tevreden met deze beslissing. De kinderen hebben met wat oefenen en persoonlijke aandacht al heel wat bereikt. Het verschil tussen het begin van vorige week en het einde van deze week is echt opvallend! Door de visualisatie van de dagen van de week (symbooltjes voor iedere dag)kunnen de kinderen al veel makkelijker zeggen welke dag het is. Ook het regelmatige oefenen van de een-een relatie heeft bij sommige kleuters al zijn vruchten afgeworpen. Deze week hadden we niet veel kleuters dus konden we wel heel intensief met de kinderen te werk gaan. De komende weken zal dit al een heel pak moeilijker worden, aangezien we dan veel meer kleuters zullen hebben.

We hebben nog goed nieuws hier. 'Ons het een nieuwe job hier!' Isabel ging gisteren met ons naar een weeshuisje hier in de buurt. Ze wou ons graag eens voorstellen aan de vrouw die daar werkte. Als een vat vol nieuwsgierigheid vertrokken we.

Te midden van de sloppenwijk zagen we een klein net huisje. De vrouw was niet op de hoogte van ons bezoek, maar was verschrikkelijk gastvrij. Ze heeft zes kindjes tussen de 0 en 4 jaar. De vrouw smeekte Isabel om vrijwilligers. Isabel durfde niets beloven, omdat ze het eerst met ons wou bespreken.

Ons hart kon het niet aanzien en samen hebben ik en Fien besloten om na onze uren in de creche ook in het weeshuis te gaan helpen. Ons hart brak bij het zien van de kinderen en de verschrikkelijk enthousiaste moeder. Dus vanaf volgende week zullen we op woensdag en donderdagnamiddag in het weeshuisje wat hulp gaan bieden aan de 'mama' van de kindjes.

Even een korte uitleg over het weeshuisje:(foto's komen op facebook)
Wanneer de politie of een soort van kind en gezin hier een kindje vind dat misbruikt (in alle mogelijke manieren van misbruik) wordt door de ouders wordt dit kind naar het weeshuis gebracht. De moeder heeft ook het recht kinderen weg te halen uit gezinnen waar ze weet dat de kinderen misbruikt worden. De vrouw onderhoudt deze kinderen dus dag en nacht. Wanneer de ouders terug op het rechte pad raken, kunnen ze hun kind terug krijgen.

We hopen ook hier nog heel wat goed werk te kunnen leveren. We kunnen er in ieder geval al niet meer over zwijgen!

Zo, nu weten jullie ook wat meer over onze nieuwe taken hier.

ik ga jullie hierbij laten!
Zonnige groetjes en tot snel
Griet