Goeiedag julle!
Deze week was het pas vanaf woensdag school. Maandag was het een brugdag en dinsdag was het public holiday (freedom day). Het waren dus maar twee daagjes les meer, aangezien we op vrijdag in the office werken. Dit was wel niet erg, want vrijdag vertrokken we op kamp! We zouden met kinderen tussen de 12 en de 16 jaar naar Red Shed in Karatara gaan, een soort scoutskamp. Dit was de info die we op voorhand kregen. We waren dus ontzettend nieuwsgierig naar de locatie, maar ook naar hoe het zou verlopen met deze bende pubers!
Wel, laat ik het in 1 woord omschrijven: FANTASTISCH! Ik heb me kostelijk geamuseerd. Ik was leidster van de oranje groep, 15 meisjes tussen de 12 en 16. Gelukkig waren ze allemaal goed gemotiveerd om aan alles deel te nemen (er waren vrijwilligers die andere problemen hadden hoor!). Aangezien de kampen enkel georganiseerd worden voor de Born in Africa kinderen en dit voor hen ook verplicht is, zitten er soms wel wat koppige karaktertjes tussen die constant zagen dat ze naar huis willen.
Het domein waar we verbleven was magnifiek. Het was een grote valei (waar dus ook geen bereik was voor je cellphone, nog eens sorry aan het thuisfront hiervoor). We sliepen in tenten op een grote wei tussen de paarden. Laat ons zeggen dat de nachtrust in uren op deze twee nachten samen een 5 uur zal geweest zijn. Aangezien het hier snachts ook goed afkoelt sliep ik dan ook met al mijn kleren aan en twee dikke pullen en ik denk dat ik nog bijna doodgevroren ben (ik was blijkbaar wel de enige met dit probleem). De paardjes vonden het ook heel leuk om tijdens je nachtrust naast je tent te komen grazen. Ooit al eens een paard horen kauwen, ik kan het je verzekeren, ze hebben echt geen tafelmanieren! Af en toe dan ook eens een plets naast je tentje, die diertjes moeten na da kauwen natuurlijk ook wel wat dingen kwijt he..
Maar voor de rest, was het echt super super super leuk!Elke ochtend werd er gestart met een forestrun en een duikje in de rivier. De kinderen konden in de kano, speelden op een hindernissenparcours, deden zoektochten in de bossen, … Voor hen zijn dit dingen die ze eerder nog nooit gedaan hebben. Je ziet ze met volle teugen genieten en dan geniet je zelf natuurlijk ook he!
Na het kamp was ik wel heel blij dat ik eens in een echt bed kon slapen en een douche kon nemen. Het was weer even geleden dat ik me nog zo vuil had gevoeld ;)
Intussen zijn we dus al toegekomen aan onze laatste week stage! Dinsdag hebben we samen met de kindjes muffins gemaakt. Dat vonden ze super. Ik merkte dat dit voor de meeste kinderen de eerste keer was. Ik had eigenlijk gedacht dat ze al meer in het koken zouden geweest zijn. Blijkbaar dus niet… Woensdag hadden we een dagje vrij om te recupereren van het kamp. Intussen hebben Beunette en Landie samen met de kinderen de muffins versierd met icing en kleurrijke hagelslag. Want vandaag was het feest! We kochten voor alle kinderen drank en hebben een streepje k3 gedraaid! De kinderen vonden het superleuk! Na heel wat dagen werken aan de muffins, konden ze dan nu ook opgegeten worden. Ik moet eerlijk zeggen, ze waren overheerlijk.
Ik had steeds het gevoel dat de kinderen niet beseften van waar we kwamen en wat we hier allemaal kwamen doen. Toen ik eergisteren vertelde dat het mijn laatste dagen waren en dat we donderdag een groot feest zouden houden voor mijn laatste dag, waren ze wel stil. Vandaag waren de kinderen heel aanhankelijk en heeeee lief voor ons. Ze wijkten geen meter van ons lichaam.
Morgen gaan we voor de laatste keer naar de creche om nog wat afscheidscadeautjes af te geven. We willen de leerkrachten nog eens extra in de bloemetjes zetten en het geld dat jullie bij elkaar gespaard hebben door de koekjesverkoop e.d. uitgeven aan cadeaus voor in de klas. Jullie kunnen trouwens niet geloven hoe blij de leerkrachten hier zijn met de soms kleine dingen die wij kunnen kopen door jullie bijdrage! Echt bedankt daarvoor!
En nu is het einde aangebroken. We zijn nu nog enkele daagjes in Plett en dan vertrekken we naar Kaapstad. Fred en Sonja vertrekken vanaf dinsdag zelf naar Belgie, dus verblijven wij nog enkele daagjes in Kaapstad bij Steven tot ons vertrek.
Volgende zondag zijn we al terug thuis, wat is het allemaal snel gegaan! Ik heb er enorm van genoten en veel uit geleerd!
Tot snel!
donderdag 6 mei 2010
Week 5
Hoi,
Hier zijn we weer! Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog iets heb geschreven he.. Het gaat hier allemaal zo snel, je kan het je niet inbeelden! Ik zal over de voorbije weken het voornaamste proberen samen te vatten.
Twee weken geleden, dinsdagochtend 20 april komen we weer vol nieuwe ideeën op school toe. Hopelijk zou alles weer normaal gaan, ik en Fien samen in ons klasje. Niets was minder waar. Plots komt de directie naar ons toe en wil een woordje met ons spreken. Nietsvermoedend stemmen we toe. Ze vertelt ons dat ze controle heeft gehad van de grote baas en dat deze haar heeft gevraagd om ons niet alleen in een klas te laten staan. Beunette is de directrice en tevens leerkracht van grade-R. Haren dagen zitten dus meestal meer dan vol! Vandaar dat zij nu ook de kans zag (nu wij in grade –R) staan, om wat meetings (bijscholingen) te volgen. Hier ging de grote baas niet mee akkoord. Gevoel hierbij: ok, heel begrijpelijk, in België zou identiek hetzelfde gebeuren. Het is ook niet de bedoeling dat we steeds alleen voor de klas zouden staan. Vanaf nu ga ik dus naar de tweede kleuterklas bij juf Landie en Fien naar de derde kleuterklas (grade R) bij juf Beunette. Uit de uitleg verstaan we dat we eerder wat assistent van de leerkrachten moeten spelen. Geen probleem, op deze manier leren we ook iets van hun manier van lesgeven.
Maar ons avontuur zou geen avontuur zijn, moest het hierbij gebleven zijn. Plots begint Beunette ons te vertellen over enkele ouders die naar de school waren gekomen. Bleek dat deze ouders beweerden dat wij hun kinderen te hard behandelden en uitschelden (als er nu 1 verschil is tussen ons en de leerkrachten van het schooltje is het juist dat, we zijn echte softies!). Na een geschrokken reactie van onze kant (en ondertussen ook van Beunette, want zij had helemaal niet verwacht dat wij hier zo zwaar zouden aan tillen), kwamen we uiteindelijk tot de aanleiding van het grote misverstand.
Voor de uitleg moeten we even terugkeren in de tijd. Onze eerste week hadden we een beachday, remember? Toen hoorden we iemand van de vrijwilligers zeggen tegen de kinderen: “julle moet almal op julle gat sit!”
Ik en Fien zeggen op dat moment nog tegen elkaar, ah ok, dat moeten we onthouden voor in de klas! Zo gezegd, zo gedaan… Dit was dus een zinnetje dat regelmatig in onze klas gebruikt werd. Blijkt nu dus, dat gat niet echt een mooi woordje is in het Afrikaans, om niet te zeggen een scheldwoord! Een van de kinderen was dus thuis een liedje aan het zingen en bracht er het woord ‘gat’ in. De moeder vroeg vanwaar ze met zo een lelijk woord kwam en het meisje vertelde aan haar mama dat de juffen dit regelmatig wel eens tegen haar zeiden. Gezellig!
Een misverstand dus. Spijtig genoeg kon de moeder hier geen genoegen mee nemen. Nadien hoorden we ook nog dat de mensen in Wittedrif ons eerder als indringers zagen. Ze beseffen niet dat wij alles opgeven, twee maanden naar de andere kant van de wereld verhuizen, vrienden en familie achterlaten (met heeeeel veel pijn in ons hart), alles op eigen kosten, … Ik probeer mij in te beelden als wat de mensen ons zien, maar momenteel lukt het nog niet. Is dit dan de appreciatie die je krijgt als vrijwilliger. Ik word er zo boos van, maar misschien is dat wel egoïstisch van mij. Als ik het hier schrijf krijg ik nog steeds tranen in mijn ogen. Wij reizen naar de andere kant van de wereld, werken ons kapot voor HUN kinderen en krijgen stank voor dank terug. Laat ons zeggen dat de moed om verder te gaan die week echt onder nul zat.
Zowel ik als Fien hebben het heel moeilijk gehad. Gelukkig hadden we elkaar, Fred en Sonja en de leerkrachten op het schooltje. Iedereen stond volledig achter ons en door hun vonden we weer de moed om verder te gaan! Dankjewel daarvoor. Zij lieten ons inzien dat we hier niet voor de ouders zijn, maar voor de kinderen. Wij willen de kinderen helpen, om niet te worden als hun ouders. Wij zijn hier om deze kinderen een stevige basis te geven, voor wanneer ze volgend jaar naar grade 1 gaan, zodat ze daar al niet starten met een achterstand van jewelste en dan zouden eindigen net als hun kortzichtige ouders.
Het voorval heeft dus, geloof het of niet, ook voordelen gehad. We zijn op deze ene week tijd zo dicht komen te staan met de leerkrachten van in ons schooltje. Landie en Beunette zijn echt twee goede vriendinnen geworden. Landie heeft me dat weekend zelfs uitgenodigd om met haar naar de kerk te gaan. Ze woont ook in Wittedrif, dus heb ik wel eerst gecheckt of de mensen me daar ook niet als indringer zouden zien. Dit zou zeker niet het geval zijn wist ze me te vertellen. Dus op zondag 25 april rond 10 uur kon je ons vinden in een klein kerkje(soort tuinhuis in een of andere tuin) in Wittedrif! Een super ervaring! Ik zal het nooit meer vergeten!
Hier zijn we weer! Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog iets heb geschreven he.. Het gaat hier allemaal zo snel, je kan het je niet inbeelden! Ik zal over de voorbije weken het voornaamste proberen samen te vatten.
Twee weken geleden, dinsdagochtend 20 april komen we weer vol nieuwe ideeën op school toe. Hopelijk zou alles weer normaal gaan, ik en Fien samen in ons klasje. Niets was minder waar. Plots komt de directie naar ons toe en wil een woordje met ons spreken. Nietsvermoedend stemmen we toe. Ze vertelt ons dat ze controle heeft gehad van de grote baas en dat deze haar heeft gevraagd om ons niet alleen in een klas te laten staan. Beunette is de directrice en tevens leerkracht van grade-R. Haren dagen zitten dus meestal meer dan vol! Vandaar dat zij nu ook de kans zag (nu wij in grade –R) staan, om wat meetings (bijscholingen) te volgen. Hier ging de grote baas niet mee akkoord. Gevoel hierbij: ok, heel begrijpelijk, in België zou identiek hetzelfde gebeuren. Het is ook niet de bedoeling dat we steeds alleen voor de klas zouden staan. Vanaf nu ga ik dus naar de tweede kleuterklas bij juf Landie en Fien naar de derde kleuterklas (grade R) bij juf Beunette. Uit de uitleg verstaan we dat we eerder wat assistent van de leerkrachten moeten spelen. Geen probleem, op deze manier leren we ook iets van hun manier van lesgeven.
Maar ons avontuur zou geen avontuur zijn, moest het hierbij gebleven zijn. Plots begint Beunette ons te vertellen over enkele ouders die naar de school waren gekomen. Bleek dat deze ouders beweerden dat wij hun kinderen te hard behandelden en uitschelden (als er nu 1 verschil is tussen ons en de leerkrachten van het schooltje is het juist dat, we zijn echte softies!). Na een geschrokken reactie van onze kant (en ondertussen ook van Beunette, want zij had helemaal niet verwacht dat wij hier zo zwaar zouden aan tillen), kwamen we uiteindelijk tot de aanleiding van het grote misverstand.
Voor de uitleg moeten we even terugkeren in de tijd. Onze eerste week hadden we een beachday, remember? Toen hoorden we iemand van de vrijwilligers zeggen tegen de kinderen: “julle moet almal op julle gat sit!”
Ik en Fien zeggen op dat moment nog tegen elkaar, ah ok, dat moeten we onthouden voor in de klas! Zo gezegd, zo gedaan… Dit was dus een zinnetje dat regelmatig in onze klas gebruikt werd. Blijkt nu dus, dat gat niet echt een mooi woordje is in het Afrikaans, om niet te zeggen een scheldwoord! Een van de kinderen was dus thuis een liedje aan het zingen en bracht er het woord ‘gat’ in. De moeder vroeg vanwaar ze met zo een lelijk woord kwam en het meisje vertelde aan haar mama dat de juffen dit regelmatig wel eens tegen haar zeiden. Gezellig!
Een misverstand dus. Spijtig genoeg kon de moeder hier geen genoegen mee nemen. Nadien hoorden we ook nog dat de mensen in Wittedrif ons eerder als indringers zagen. Ze beseffen niet dat wij alles opgeven, twee maanden naar de andere kant van de wereld verhuizen, vrienden en familie achterlaten (met heeeeel veel pijn in ons hart), alles op eigen kosten, … Ik probeer mij in te beelden als wat de mensen ons zien, maar momenteel lukt het nog niet. Is dit dan de appreciatie die je krijgt als vrijwilliger. Ik word er zo boos van, maar misschien is dat wel egoïstisch van mij. Als ik het hier schrijf krijg ik nog steeds tranen in mijn ogen. Wij reizen naar de andere kant van de wereld, werken ons kapot voor HUN kinderen en krijgen stank voor dank terug. Laat ons zeggen dat de moed om verder te gaan die week echt onder nul zat.
Zowel ik als Fien hebben het heel moeilijk gehad. Gelukkig hadden we elkaar, Fred en Sonja en de leerkrachten op het schooltje. Iedereen stond volledig achter ons en door hun vonden we weer de moed om verder te gaan! Dankjewel daarvoor. Zij lieten ons inzien dat we hier niet voor de ouders zijn, maar voor de kinderen. Wij willen de kinderen helpen, om niet te worden als hun ouders. Wij zijn hier om deze kinderen een stevige basis te geven, voor wanneer ze volgend jaar naar grade 1 gaan, zodat ze daar al niet starten met een achterstand van jewelste en dan zouden eindigen net als hun kortzichtige ouders.
Het voorval heeft dus, geloof het of niet, ook voordelen gehad. We zijn op deze ene week tijd zo dicht komen te staan met de leerkrachten van in ons schooltje. Landie en Beunette zijn echt twee goede vriendinnen geworden. Landie heeft me dat weekend zelfs uitgenodigd om met haar naar de kerk te gaan. Ze woont ook in Wittedrif, dus heb ik wel eerst gecheckt of de mensen me daar ook niet als indringer zouden zien. Dit zou zeker niet het geval zijn wist ze me te vertellen. Dus op zondag 25 april rond 10 uur kon je ons vinden in een klein kerkje(soort tuinhuis in een of andere tuin) in Wittedrif! Een super ervaring! Ik zal het nooit meer vergeten!
Abonneren op:
Posts (Atom)
